Η Τσάμπιονς Λιγκ είχε μια εξαιρετική 3η αγωνιστική με πανηγύρι τερμάτων: 74 γκολ σε 18 ματς, δηλαδή μέσο όρο 4,1 ανά παιχνίδι. Η Παρί Σεν Ζερμέν (επί της Μπαρτσελόνα), η Ρεάλ Μαδρίτης (επί της Λειψίας), η Λίβερπουλ (επί της Βιγιαρεάλ), η Ρεάλ Μπέτις (επί της Φέγενορντ) και η Άστον Βίλα (επί της Βίκινγκ) διατήρησαν το απόλυτο 3–0–0. Η Κόμο διέλυσε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και έβαλε σε αμφιβολία το μέλλον του Michael Carrick. Το άλλο μεγάλο ματς της εβδομάδας ήταν το 2–2 ανάμεσα στη Μπάγερν Μονάχου και την Άρσεναλ στην Allianz Arena, όπου ο Bukayo Saka αποχώρησε νωρίς με τραυματισμό.
Οι Gab Marcotti, Sam Tighe, Mark Ogden και Beth Lindop αναλύουν όσα έγιναν.
Θα μετανιώσει η Παρί για την ένταση απέναντι στη Μπαρτσελόνα;
Η Παρί κέρδισε τη «μάχη» με 4–2 στην έδρα της, αλλά πλήρωσε το τίμημα. Ο Ousmane Dembélé αποχώρησε κουτσαίνοντας μετά από 20 λεπτά, ενώ ο Marquinhos και ο Khvicha Kvaratskhelia αποχώρησαν τραυματίες στην ώρα του αγώνα. Ο Κβαρατσχέλια έχει πλέον αποκλειστεί για το υπόλοιπο της σεζόν με ρήξη χιαστού. Το ερώτημα είναι αν ο Luis Enrique θα μετανιώσει και αν κινδυνεύει το ιστορικό «τρίτο στη σειρά» τρόπαιο.
Ο Ogden δεν συμφωνεί με αυτή τη θέση. Θεωρεί ότι οι τραυματισμοί μπορούν να συμβούν οποιαδήποτε στιγμή και οι Κβαρατσχέλια, Dembélé ή Marquinhos θα μπορούσαν να χτυπήσουν το ίδιο στο ματς της Ligue 1 με τη Λιόν την Κυριακή. Υπενθυμίζει ότι ο Luis Enrique έχει ξεκουράσει και κάνει rotation σε όλα τα μεγάλα του ονόματα όλη τη σεζόν. Κατά τη γνώμη του, ο Ισπανός προπονητής έκανε σωστά που έριξε τα «βαριά πυροβόλα», γιατί ήταν σπάνια ευκαιρία να αντιμετωπίσουν ομάδα που μπορεί να τους απειλήσει. Οι κορυφαίοι της Παρί ωφελούνται πολύ περισσότερο από αναμετρήσεις με Μπαρτσελόνα και Μάντσεστερ Σίτι παρά με Χάβρη ή Οσέρ. Αν κρατούσαν πίσω τους αστέρες απέναντι σε ομάδες σαν τη Μπαρτσελόνα, θα είχαν μια βαρετή σεζόν στη Γαλλία.
Η Lindop συμφωνεί. Παρότι το νέο format κάνει τα ματς της league phase λιγότερο καθοριστικά, το Παρί–Μπαρτσελόνα είναι πάντα μεγάλο ραντεβού και δεν υπάρχει εγγύηση ότι οι παίκτες δεν θα τραυματίζονταν σε άλλη φάση της σεζόν. Η Παρί έχει την πολυτέλεια να ξεκουράζει παίκτες στα εγχώρια, ώστε να είναι στο μέγιστο στην Τσάμπιονς Λιγκ, και η προσέγγιση αυτή της αποδίδει τα τελευταία χρόνια. Θεωρεί όμως τον τραυματισμό του Κβαρατσχέλια μεγάλη απώλεια. Όταν είναι σε φόρμα, είναι από τους πιο απολαυστικούς παίκτες της Ευρώπης και δίνει στην Παρί μια επιπλέον διάσταση. Η ομάδα του Luis Enrique παραμένει φαβορί για την υπεράσπιση του τροπαίου.
Ο Marcotti συμφωνεί και αυτός, με την εξής διευκρίνιση: το πρόβλημα είναι ο τραυματισμός από υπερβολική χρήση και κόπωση, κάτι που δεν ισχύει για την Παρί. Θυμίζει ότι η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα με έξι βαθμούς διαφορά και δεν πήρε την κορυφή πριν τα μέσα Ιανουαρίου. Αν χάσει από τη Λιόν την Κυριακή, μπορεί να βρεθεί έκτη. Η απώλεια του Κβάρα την κάνει χειρότερη, όμως έχει πλούσιες επιθετικές επιλογές: ο Maghnes Akliouche, ο Ferran Torres και ο Mika Godts. Κατά τη γνώμη του, πιο δύσκολα αντικαταστάσιμοι είναι ο στόπερ Willian Pacho και ο Vitinha στη μεσαία γραμμή.
Ο Tighe αντιτείνει ότι υποτιμάται η αξία του Κβάρα. Τον θεωρεί τον καλύτερο αριστερό εξτρέμ στον κόσμο, με την προϋπόθεση ότι ο Kylian Mbappé θεωρείται πλέον «απρόθυμος» φορ, και έναν από τους δέκα κορυφαίους παίκτες του κόσμου. Η απώλειά του για όλη τη σεζόν είναι θανάσιμο πλήγμα. Η Παρί έχει περισσότα πυρομαχικά στα άκρα, με τον Désiré Doué να εξελίσσεται σε σούπερ σταρ και με τις καλοκαιρινές μεταγραφές, αλλά το στιλ του Luis Enrique είναι έντονο και απαιτεί βάθος. Έχασε τον καλύτερο παίκτη των πλευρών της.
Αληθινά τα αποτελέσματα της Λίβερπουλ ή ψεύτικη αυγή;
Η Λίβερπουλ κέρδισε ξανά την Τρίτη, παρότι βρέθηκε με δικό της φταίξιμο 0–2 απέναντι στη Βιγιαρεάλ. Πέτυχε τέσσερα συνεχόμενα γκολ και επικράτησε 4–3. Παραμένει τέλεια στην Τσάμπιονς Λιγκ και έχει χάσει μόνο μία φορά (από τη Σίτι) σε όλες τις διοργανώσεις. Πολλά από τα μεγάλα της ονόματα (Bradley Barcola, Florian Wirtz, Alexander Isak) δεν έχουν δείξει ακόμη το καλύτερο πρόσωπό τους, ο Dominik Szoboszlai παίζει με πρόβλημα και η θέση του δεξιού μπακ παραμένει ασταθής, αν και ο Ronald Araújo αποδίδει καλά σε ρόλο «έκτακτης ανάγκης». Οι δυναμικές εμφανίσεις του Rio Ngumoha καλύπτουν πολλά υποκείμενα προβλήματα.
Η Lindop θεωρεί ότι κανείς στη Λίβερπουλ δεν έχει αυταπάτες: η ομάδα του Andoni Iraola είναι ακόμη έργο σε εξέλιξη. Μοιάζει ένα επίπεδο κάτω από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης και ήταν ιδιαίτερα κακή στla πρώτη μισή ώρα απέναντι στη Βιγιαρεάλ. Είναι πολύ ελλιπής για να κερδίσει την Premier League και πιθανότατα και την Τσάμπιονς Λιγκ, αν και στην Ευρώπη δεν μπορείς ποτέ να την ξεγράψεις. Ο Iraola προσπαθεί να εφαρμόσει νέο σύστημα με παίκτες που ακόμη προσαρμόζονται μεταξύ τους, γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή, ειδικά με τα πρόσφατα προβλήματα τραυματισμών. Ο Ngumoha είναι λόγος αισιοδοξίας: ο 18χρονος είχε την πιο ολοκληρωμένη εμφάνισή του με τη φανέλα της Λίβερπουλ και έχει λαμπρό μέλλον στο Anfield.
Ο Tighe συμφωνεί ότι η εμφάνιση του Ngumoha ήταν το μεγαλύτερο θετικό πέρα από τους τρεις βαθμούς. Φάνηκε εξαιρετικός στη δεξιά πλευρά και μοιάζει ικανός να λύσει ένα πραγματικό πρόβλημα του Iraola. Οι Reds μπήκαν στη σεζόν με τέσσερις εξτρέμ που προτιμούν όλοι την αριστερή πλευρά, κάτι που δημιούργησε ανισορροπία. Ο Iraola δοκίμασε ήδη πολλές επιλογές στη δεξιά πλευρά (Cody Gakpo, Víctor Muñoz, Ngumoha) και ο τελευταίος φαίνεται ο πιο πιθανός να καθιερωθεί.
Ο Marcotti θεωρεί ότι είναι «ψεύτικη αυγή» με την έννοια ότι ο Iraola δεν είναι προπονητής που έχει άμεσο αντίκτυπο στα αποτελέσματα. Το ποδόσφαιρό του θέλει χρόνο. Υπενθυμίζει ότι η Μπόρνμουθ πήρε μόλις τρεις βαθμούς στα πρώτα εννέα ματς με τον Iraola και μετά βελτιωνόταν χρόνο με τον χρόνο: από την 11η θέση στην ένατη και στην έκτη. Κληρονόμησε, κατά τη γνώμη του, ένα κακοσυναρμολογημένο ρόστερ και ο αμυντικός ηγέτης Virgil van Dijk πιθανότατα θα φύγει. Ο Iraola το έχει ξαναζήσει: έχασε τρεις από τους τέσσερις αμυντικούς στην Μπόρνμουθ σε ένα καλοκαίρι και επέστρεψε πιο δυνατός. Λείπει επίσης ο βασικός φορ Hugo Ekitike μέχρι το νέο έτος. Ο Marcotti βλέπει ενθαρρυντικά σημάδια: ο Ryan Gravenberch μαθαίνει πολλά, ο Jérémy Jacquet αποκτά αυτοπεποίθηση και ο Muñoz φαίνεται χρήσιμος. Δεν περιμένει «πραγματική» ομάδα Iraola πριν από ένα χρόνο τουλάχιστον.
Ο Ogden θεωρεί ότι η Λίβερπουλ πάει καλά. Βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο και δεν θα διεκδικήσει τον τίτλο με Άρσεναλ και Σίτι, όμως όλοι οι σύλλογοι περνούν κάποιον πόνο όταν πατούν το reset. Ο Ngumoha είναι το φωτεινότερο επιθετικό της ταλέντο, κάτι που δεν κολακεύει τους Wirtz και Barcola, αλλά η ομάδα είναι συναρπαστική στην επίθεση και πιθανότατα βάζει περισσότερα απ’ όσα δέχεται. Χρειάζεται υπομονή, και «θα μπορούσε να ήταν χειρότερα, κοιτάξτε τη Γιουνάιτεντ».
Να φύγει αμέσως ο Carrick;
Η Γιουνάιτεντ ταπεινώθηκε με 4–1 στην Κόμο και οι παίκτες τα έβαλαν μεταξύ τους μετά το ματς, με τον αρχηγό Bruno Fernandes να αμφισβητεί ανοιχτά την τακτική του Michael Carrick. Το ερώτημα είναι αν πρέπει να απολυθεί αμέσως ή να περιμένει η ομάδα το διάλειμμα για τις εθνικές, και αν είχε δίκιο ο Lisandro Martínez στο ξέσπασμά του την προηγούμενη εβδομάδα.
Ο Tighe πιστεύει ότι δεν φταίει μόνο ο Carrick, αλλά η συνέντευξη του Martínez τον «έσωσε» σε μεγάλο βαθμό. Η ομάδα δεν είναι καλά στημένη και δεν λειτουργεί σωστά, ενώ θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη με τους τωρινούς παίκτες. Η Γιουνάιτεντ τελείωσε το καλοκαίρι χωρίς αριστερό μπακ και φορ, αλλά πήρε καλούς μέσους που αποδίδουν άσχημα. Ο Youri Tielemans πέρασε ξαφνικά από τους καλύτερους μέσους της Premier League σε παίκτη που μοιάζει μακριά από το επίπεδό του. Με αυτή τη λογική, ο Andrey Santos πρέπει να έχει μεγαλύτερη ανοχή. Ο Carrick έχει μεγάλη ευθύνη, αλλά όχι όλη.
Ο Ogden συμφωνεί, αλλά επισημαίνει κάτι εμφανές όλη τη σεζόν: οι παίκτες της Γιουνάιτεντ δεν δείχνουν σε φόρμα. Τα στατιστικά τρεξίματός τους είναι από τα χειρότερα της Premier League και αυτό βαραίνει τον προπονητή και το επιτελείο του. Το ρόστερ έχει «misfits», μερικοί (όπως ο Luke Shaw) από την εποχή του Louis van Gaal (2014–16), και πολλοί παίκτες είναι ανεπαρκείς, μεγάλοι σε ηλικία ή και τα δύο. Ο Carrick πρέπει να φύγει γιατί δεν έχει τα προσόντα για τη θέση. Δεν δουλεύει ποτέ όταν ένας προσωρινός προπονητής παίρνει μόνιμα τη δουλειά. Η Γιουνάιτεντ χρειάζεται προπονητή που θα φέρει φυσική κατάσταση, οργάνωση και πειθαρχία: «Καλώς ήρθες, κύριε Antonio Conte».
Η Lindop νιώθει κάποια συμπάθεια για τον Carrick. Τα σχόλια του Martínez δείχνουν σύλλογο σε αναστάτωση παρασκηνιακά, ακόμη κι αν η Γιουνάιτεντ θέλει να προβάλλει ενότητα. Ο Carrick είναι ο τελευταίος σε μια μεγάλη σειρά προπονητών που δυσκολεύτηκαν στο Old Trafford και δεν υπάρχει μαγική λύση, ιδίως αν η ηγεσία πάνω από αυτόν μείνει ίδια. Συμφωνεί πάντως με τον Ogden ότι οι μέρες του είναι μετρημένες: έκανε εξαιρετική δουλειά την προηγούμενη σεζόν, αλλά δεν είχε το επίπεδο για μακροπρόθεσμο ρόλο. Ο Conte θα έδινε ζωντάνια, αλλά η συνεργασία θα κατέληγε μάλλον σε καταστροφή, αν και θα έδινε εξαιρετικό υλικό για το ντοκιμαντέρ «All or Nothing» του συλλόγου.
Ο Marcotti απαντά στην πρόκληση του Ogden με παραδείγματα προσωρινών προπονητών που πέτυχαν. Ο Roberto Di Matteo κέρδισε την Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Zinedine Zidane κέρδισε τρεις. Ο Hansi Flick πήρε το Treble (και πάει πολύ καλά τώρα στη Μπαρτσελόνα). Ο Tony Barton κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών με την Άστον Βίλα. Ο Edin Terzic κέρδισε το γερμανικό Κύπελλο και έφτασε στον τελικό της Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Garry Monk πήρε τη Σουόνσι, που κινδύνευε με υποβιβασμό από τον Michael Laudrup, και την οδήγησε στην όγδοη θέση την επόμενη σεζόν. Ο Chris Coleman οδήγησε τη Φούλαμ, που κινδύνευε με υποβιβασμό, στην ένατη θέση τον επόμενο χρόνο.
Το πρόβλημα, λέει, είναι ότι όλοι αυτοί είχαν εξαιρετικούς παίκτες ή πολύ στέρεο σύλλογο, ή και τα δύο. Η Γιουνάιτεντ δεν έχει κανένα από τα δύο. Βλέπει δύο ξεχωριστά ερωτήματα. Πρώτον, αν ο Carrick μπορεί να φέρει τη Γιουνάιτεντ εκεί που θέλει: πιθανότατα όχι, άρα πρέπει να φύγει. Το άλμα ήταν πολύ μεγάλο, είναι δύσκολη η προσαρμογή στο ποδόσφαιρο μέσα στην εβδομάδα και είναι προφανές ότι αυτή η ομάδα τρέχει με μισή ταχύτητα. Σε ένα τόσο κρίσιμο ματς, οι μόνοι έμπειροι παίκτες πεδίου στον πάγκο ήταν οι Joshua Zirkzee, Amad Diallo και Carlos Baleba. Δεύτερον, τι φταίει στον σύλλογο, γιατί δεν φταίει μόνο ο Carrick. Εκεί ο Martínez είχε δίκιο: υπάρχουν σοβαρά προβλήματα επικοινωνίας και προσανατολισμού. Δεν είναι μόνο η μεταγραφική περίοδος και οι επιλογές του Jason Wilcox, αλλά η λογοδοσία και το όραμα. Αυτό δεν θα διορθωθεί άμεσα.
Ο Ogden παραδέχεται τα παραδείγματα των Zidane και Flick, αλλά θυμίζει ότι ο Di Matteo έφυγε μέσα σε μήνες από την υπογραφή νέου συμβολαίου, κάτι που περιμένει και τον Carrick. Ο Marcotti απαντά ότι οι περισσότεροι οπαδοί της Γιουνάιτεντ θα ήταν ευχαριστημένοι αν ο Carrick κέρδιζε την Τσάμπιονς Λιγκ και μετά απολυόταν.
Μπάγερν–Άρσεναλ: τι δείχνει το 2–2;
Η Μπάγερν και η Άρσεναλ έδωσαν συναρπαστικό ματς και έφυγαν με 2–2. Η Άρσεναλ ήταν σχεδόν στη full δύναμή της (χωρίς τον William Saliba), ενώ η Μπάγερν δεν είχε τους Joshua Kimmich, Michael Olise (τιμωρία) και Jamal Musiala. Ο Luis Díaz μπήκε αλλαγή αλλά αποχώρησε τραυματίας.
Η Lindop είδε ματς υψηλής ποιότητας με τρία εξαιρετικά γκολ. Θεωρεί ότι η Άρσεναλ θα είναι πιο ευχαριστημένη, όχι μόνο λόγω της ισοφάρισης αργά, αλλά επειδή έδειξε ώριμη εμφάνιση εκτός έδρας και πόσο δύσκολο είναι να νικηθεί στην Ευρώπη. Η απώλεια του Saka στο πρώτο ημίχρονο ήταν πλήγμα, όμως ο Eberechi Eze τα πήγε καλά όταν τον αντικατέστησε και αν κάποιο ρόστερ αντέχει τους τραυματισμούς, είναι της Άρσεναλ. Για τη Μπάγερν είναι δύσκολο να κριθεί με τόσες απουσίες. Ο Vincent Kompany θα απογοητεύτηκε από τη διαχείριση του 2–1, αλλά με την επιστροφή των μεγάλων ονομάτων θα είναι διαφορετική ομάδα.
Ο Marcotti λέει ότι, αν δεν υπήρχε το Μπαρτσελόνα–Παρί, αυτό θα ήταν το ματς της αγωνιστικής. Η απώλεια του Saka στο 10′ δεν βοήθησε, αλλά η Άρσεναλ έδειξε χαρακτήρα. Ήταν η Άρσεναλ της περσινής σεζόν: κλειστή, συμπαγής, με παιχνίδι στην μετάβαση. Δεν πρέπει να παίζει έτσι σε κάθε ματς (ούτε ο Mikel Arteta το θέλει), αλλά ήταν η σωστή προσέγγιση εκτός έδρας. Δεν είναι οπαδός του Viktor Gyökeres, όμως η επιλογή ήταν σωστή και δεν είναι σίγουρος ότι ο Kai Havertz θα έδινε την πάσα όπως στο γκολ του Declan Rice.
Για τη Μπάγερν, η απογοήτευση είναι λογική γιατί προηγήθηκε 2–1 στην έδρα της, αλλά πρέπει να κριθεί με βάση τις απουσίες. Ο Kimmich φαίνεται ακόμη περισσότερο όταν λείπει: ο Tom Bischof είναι εξαιρετικός, αλλά απέχει από την ηγετική παρουσία του. Ο Alphonso Davies έδειξε ότι μπορεί ακόμη να παίξει εξτρέμ και η απουσία του Olise αφήνει τεράστιο κενό. Και τα δύο πρώτα γκολ προήλθαν από εξαιρετικές πάσες στην μετάβαση, του Martin Ødegaard και ειδικά του Harry Kane. Η Άρσεναλ βρήκε τρόπο να αδρανοποιήσει τη Μπάγερν, αλλά όχι το γνώριμο σενάριο με τον Kane να κατεβαίνει χαμηλά και να βρίσκει εξτρέμ σε ταχύτητα. «Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό.»
Ο Ogden θεωρεί ότι η Μπάγερν έχει καλύτερο ρόστερ, περισσότερα ταλέντα και έναν σκόρερ, τον Kane, ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Άρσεναλ για να κάνει το επόμενο βήμα. Αν δεν είχε βρει την Παρί στα ημιτελικά πέρυσι, η Μπάγερν θα είχε φτάσει στον τελικό. Έχει περισσότερες επιλογές και τακτική ευελιξία, και παίζει σε λιγότερο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, γι’ αυτό είναι καλύτερο στοίχημα για τον τίτλο. Σήμερα Παρί, Μπάγερν και Μπαρτσελόνα είναι πολύ πάνω από τις υπόλοιπες και η Άρσεναλ ανήκει στην επόμενη ομάδα. Ο Arteta πρέπει να προσθέσει ποικιλία και τόλμη.
Ο Tighe βλέπει αποτέλεσμα που βολεύει όλους. Η Μπάγερν περιμένει πάντα νίκη στην έδρα της, αλλά με τις απουσίες και δεδομένου ότι είναι «μόνο» ματς league phase, η ισοπαλία είναι αποδεκτή. Η Άρσεναλ έκανε ό,τι χρειαζόταν και το ότι ο τραυματισμός του Saka δεν την κλόνισε πολύ είναι μεγάλο θετικό. Ο Arteta θα ανησυχεί περισσότερο για την έκταση του τραυματισμού παρά για τους χαμένους βαθμούς.
Τι άλλο ξεχώρισε στην 3η αγωνιστική
Ο Tighe επέλεξε το 5–1 της Μάντσεστερ Σίτι επί της ΑΕΚ, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε προϊόντα της ακαδημίας. Ο Phil Foden ήταν ο πρωταγωνιστής με χάτρικ και έδειξε στον προπονητή Enzo Maresca ότι έχει φωτιά μέσα του. Δύο από τα γκολ προήλθαν από ασίστ του Rico Lewis, ο 17χρονος Floyd Samba κέρδισε το φάουλ που ξεκίνησε το σκορ, και οι 18χρονοι Ryan McAidoo και Kaden Braithwaite μπήκαν αλλαγές και έκαναν διαφορά, με τον πρώτο να δίνει την ασίστ για το τρίτο γκολ του Foden. Ήταν ένα «τονωτικό» για τους οπαδούς, αν και δεν ήταν πολλοί στο γήπεδο.
Ο Ogden ανησυχεί ακριβώς για αυτό: η αραιή προσέλευση στο Etihad. Αναγνωρίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι ακριβό για τους οπαδούς, αλλά οι άδειες θέσεις δείχνουν τη σχετικά μικρή φίλαθλη βάση της Σίτι, που δεν συνάδει με τα εμπορικά έσοδα του συλλόγου, ισάξια της Ρεάλ και μεγαλύτερα της Γιουνάιτεντ. Όταν η Γιουνάιτεντ έπαιξε με τη Sabah FK στο Old Trafford τον προηγούμενο μήνα, 73.685 οπαδοί πλήρωσαν εισιτήριο. Η επίσημη προσέλευση στο ματς με την ΑΕΚ ήταν 40.042. Όταν ένας σύλλογος δηλώνει εμπορική υπερδύναμη, πρέπει οι οπαδοί να το αποδεικνύουν γεμίζοντας το γήπεδο, όπως στη Ρεάλ, τη Γιουνάιτεντ, τη Λίβερπουλ και τη Μπάγερν.
Η Lindop επέλεξε τον Kane, ενόψει της τελετής της Χρυσής Μπάλας τη Δευτέρα. Δεν ήταν στα καλύτερά του στο 2–2 με την Άρσεναλ, αλλά πέτυχε γκολ και έδωσε ασίστ, βρίσκοντας υπέροχα τον Davies πριν σκοράρει ψύχραιμα από το πέναλτι. Το σκοράρισμά του είναι φαινομενικό, αλλά η γκάμα πασών του τον κάνει απολαυστικό. Με την ακρίβεια που είχε, θα μπορούσε σε άλλη βραδιά να είχε τρεις ασίστ. Παραδέχεται ότι ίσως έχει αγγλική προκατάληψη, αλλά ελπίζει να επικρατήσει στην τελετή του Λονδίνου.
Ο Marcotti θεωρεί ότι έχει γίνει αρκετό «μίσος» για τη Σίτι και δεν τον απασχολεί η Χρυσή Μπάλα, γι’ αυτό εστιάζει στην Κόμο. Ο Nico Paz μπορεί αυτή τη στιγμή να παίξει σχεδόν σε κάθε ομάδα του κόσμου. Επισημαίνει ότι η Κόμο έπαιξε χωρίς τρεις βασικούς (Trevoh Chalobah, Assane Diao, Moise Kean) και ότι η τελευταία φορά που η Γιουνάιτεντ δέχτηκε τέσσερα γκολ σε ματς ήταν τον Μάιο του 2025 (εκτός έδρας με τη Μπρέντφορντ). Ο Cesc Fabregas είναι αληθινός. Η Κόμο έχει ξοδέψει πέρα από τις δυνατότητές της και πιθανότατα θα πληρώσει βαρύ τίμημα για το Financial Fair Play, αλλά οι παίκτες της είναι ως επί το πλείστον νεαροί ή μέτριοι που αναγεννήθηκαν υπό τον Cesc.